Αφορμή για αυτές τις σκέψεις αποτελεί η δυνατότητα δέσμευσης και κατάσχεσης τραπεζικών λογαριασμών των επιχειρήσεων για οφειλές προς Οργανισμούς Είσπραξης Πνευματικών Δικαιωμάτων. Μια εξέλιξη που προκαλεί έντονο προβληματισμό και ιδιαίτερα στις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις.

Η προστασία της πνευματικής δημιουργίας είναι προϋπόθεση. Ωστόσο, όταν οι μηχανισμοί είσπραξης φτάνουν στο σημείο να μπορούν να επιβάλλουν αυθαίρετες χρεώσεις και να δεσμεύουν τους λειτουργικούς λογαριασμούς μιας επιχείρησης, τότε γεννάται ένα εύλογο ερώτημα, πώς μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί μια μικρή επιχείρηση όταν στερείται την πρόσβαση στα βασικά της κεφάλαια;

Για πολλές μικρές επιχειρήσεις, τα ποσά αυτά, ανεξάρτητα από το αν υπάρχει πραγματική δυνατότητα πληρωμής, προστίθενται σε μια ήδη πιεστική οικονομική πραγματικότητα.

Η  λειτουργία των επιχειρήσεων γίνεται χρόνο με τον χρόνο πιο δύσκολη. Συσσωρεύονται σταδιακά υποχρεώσεις και κόστη που συχνά είναι ανεξάρτητα από τον πραγματικό τζίρο της επιχείρησης. Φορολογία, ΦΠΑ, προκαταβολή φόρου, ασφαλιστικές εισφορές, άστοχες υποχρεώσεις, αντικαπνιστικός, ενεργειακό κόστος, διαδικασίες και κανονισμοί δημιουργούν ένα σταθερό οικονομικό βάρος.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο έντονο αν λάβουμε υπόψη βασικά χαρακτηριστικά της ελληνικής αγοράς: Ο ανταγωνισμός είναι έντονος και τα περιθώρια κέρδους περιορισμένα. Πολλά καταστήματα λειτουργούν με μικρή ρευστότητα και εξαρτώνται από τον καθημερινό τζίρο για να καλύψουν μισθούς, εισφορές, προμηθευτές και βασικές λειτουργικές δαπάνες.

Σε αυτό το περιβάλλον, η δυνατότητα δέσμευσης τραπεζικών λογαριασμών για οφειλές  λειτουργεί ως καταλυτικός παράγοντας οικονομικής ασφυξίας. Όταν ο λογαριασμός μέσω του οποίου πληρώνονται μισθοί, προμηθευτές και υποχρεώσεις παύει να είναι διαθέσιμος και τα χρήματα κατάσχονται, η ίδια η λειτουργία της επιχείρησης τίθεται σε αδιέξοδο.

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι αν πρέπει να πληρώνονται οι υποχρεώσεις, αυτό είναι αυτονόητο. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν το θεσμικό πλαίσιο, λαμβάνει υπόψη την πραγματικότητα των μικρών επιχειρήσεων που τροφοδοτούν την ροή χρημάτων στην μικροοικονομία της χώρας.

Η συζήτηση που ανοίγει με την νομοθετική δυνατότητα δεν αφορά μόνο τη σχέση των επιχειρήσεων με τους οργανισμούς είσπραξης. Αφορά συνολικά το κατά πόσο το οικονομικό και θεσμικό περιβάλλον επιτρέπει στις μικρές επιχειρήσεις να λειτουργούν βιώσιμα.

Γιατί όταν συσσωρεύονται συνεχώς νέες υποχρεώσεις, τρόποι είσπραξης χωρίς αντίστοιχη μέριμνα για τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων, τότε το πρόβλημα παύει να είναι ατομικό. Γίνεται ζήτημα ολόκληρου του παραγωγικού ιστού της χώρας.

Και τότε το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος χρωστάει και πόσα. Το ερώτημα είναι πόσες μικρές επιχειρήσεις θα μπορέσουν τελικά να παραμείνουν ανοιχτές.

Πόσοι θα είναι τελικά οι Ήρωες;

Γίνεται αναδιανομή του πλούτου υπέρ των ολίγων μεγάλων και ημετέρων;

Το ΝΟΥ σας!

Χρήστος Ντούσικος