Τον τελευταίο καιρό πολλά λέγονται και γράφονται για τη λειτουργία της Δικαιοσύνης και το ρόλο των δικαστών,όχι μόνο λόγω των αποφάσεων που αφορούν πολιτικά πρόσωπα ,αλλά και ενόψει  πιθανών αμφισβητήσεων νομιμότητας σε επικείμενες δίκες[οψέποτε αρχίσουν κι ολοκληρωθούν].Οπότε κάποιες διευκρινίσεις ίσως φανούν χρήσιμες.

Η Δικαιοσύνη ,η οποία καλείται να χειριστεί τις νομοθετικές προβλέψεις και ειδικότερα τις παρανομίες, οφείλει να κρατάει αποστάσεις από την πολιτική,αλλά έχει ως προ’υ’πόθεση ευρυθμίας ότι μία κοινωνία έχει αποφασίσει να ζει σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες.Η Δικαιοσύνη ελέγχει το έγκλημα και τον εγκληματία αλλά και τους επίορκους αξιωματούχους,χωρίς να συν-εκτιμάει κρατικές παρεμβάσεις, ηθικές προσταγές ή ιδεολογικές παραμέτρους.

Ο δικαστής είναι ‘δέσμιος’ της νομοθεσίας αλλά κι εκφραστής του πολιτισμού μίας χώρας,χωρίς όμως να αισθάνεται υποχρεωμένος ν’αποδίδει ‘το δίκιο του..τάδε ή του δείνα’,έξω και πέρα από τις νομοθετικές πρόνοιες

Δεν θ’ασχοληθώ με τις δυσλειτουργίες της ελληνικής δικαιοσύνης ή τις αμαρτίες στην απονομή της,ούτε θ’αναφερθώ στις αποκλίσεις ή τις ακραίες ερμηνείες[ακόμα κι από έγκριτους καθηγητές δικαίου] των νόμων.Θα περιοριστώ απλώς στην παράθεση της αντίληψης ορισμένων που εκφράζεται με το τετράγωνο ‘’άδικη κοινωνία-άδικος νόμος-άδικος δικαστής-άδικο έγκλημα’’,αλλά όχι άδικος παραβάτης του νόμου.Θεωρούν δηλαδή ύποπτους για συναλλαγή με την εξουσία αρκετούς δικαστικούς και δυνάμει αθώους όλους τους παραβάτες του νόμου

Έτσι όμως καθιστούν τον δικαστή’ όμηρο της συγκυρίας ή της ιδεολογίας’,ενώ [υποτίθεται ότι] κόπτονται για την ανεξαρτησία του.Άρα γι’αυτούς το σπαθί της Δικαιοσύνης δεν πρέπει να πίπτει επί [δικών μας]αδίκων αλλά και επί δικαίων αρκεί αυτοί να είναι ‘οι άλλοι’

Προσοχή όμως ...η απονομή της Δικαιοσύνης,ως ασπίδα κι ελπίδα του κάθε πολίτη[αθώου ή ένοχου], δεν είναι θέμα ‘φόρας’  της πολιτικής,αλλά ηθικής συνειδησιακής ανηφόρας του δικαστή που δεν επηρεάζεται από τις κραυγές του πλήθους και τις σειρήνες της εξουσίας.

‘Δικαιοσύνη παντού’[και πάντοτε;]σημαίνει σεβασμό στο θεσμό[ όχι με το κομμάτι] και εμπιστοσύνη στους δικαστές[όχι μόνο στους ευχάριστους].

Ο νομοθέτης για να τους ευχαριστήσει όλους και ν’αποφύγει κοινωνικές εντάσεις συχνά ψηφίζει νόμους στα μέτρα του μέσου έλληνα[sic],δηλαδή με πολλά [ηθελημένα;] κενά,δεκάδες πιθανές ερμηνείες και περισσότερες δυνατότητες παραβίασής τους

Έτσι όμως εγκλωβίζει τον δικαστή

Αν η Δικαιοσύνη συνιστά αρετή του Πολιτεύματος,κοινωνικό θεμέλιο που δεν επιδέχεται πολιτικής/κομματικής εργαλειοποίησης,τότε Δίκαιο- Νόμος και Δικαστές πρέπει να συνοδοιπορούν

Η αδέκαστη,ισότιμη,ακριβοδίκαιη,ανιδιοτελής και βέβαια νόμιμη απονομή της Δικαιοσύνης από τους δικαστές συνιστά conditio sine qua non για την κοινωνική ειρήνη και την εμπέδωση αισθήματος εμπιστοσύνης των πολιτών στην ισοπολιτεία

Στις ώριμες Δημοκρατίες και στα σύγχρονα κράτη δικαίου διαπιστώνονται όμως τα εξής φαινόμενα,που ενδεχομένως επηρεάζουν [αν δεν καθοδηγούν ],την κρίση των δικαστών

1.υπάρχει μεγάλη αμφισβήτηση επί της αρχής και επί των αρχών του Κοινωνικού Συμβολαίου,με συνέπεια το Δίκαιο και το Άδικο να σχετικοποιούνται στη συνείδηση πολλών,οι οποίοι ζουν και δρουν εκτός θεσμικού πλαισίου,με συνείδηση ‘προσωπικού δικαίου’[sic]

2.στις αποδιοργανωμένες κοινωνίες ή σε κοινωνίες σε κρίση  η έννοια του ‘γενικού συμφέροντος’ δεν τυγχάνει ευρείας αποδοχής.Η Κοινωνία ως Όλον δεν έχει  ηθικοαξιακό αντίκρυσμα,αφού κάθε κοινωνική ομάδα έχει αναπτύξει

δικούς της κώδικες

3.η[όποια] σκοπιμότητα αποκτά μεγαλύτερη σημασία[‘ο σκοπός αγιάζει τα μέσα’] από την τήρηση της νομιμότητας,με τη διαφθορά να συνιστά βασικό όρο συμβίωσης,επιβίωσης κι εξουσίασης

4.ο ατομικός ευδαιμονισμός και ο άκρατος δικαιωματισμός υπερβαίνουν όχι μόνον τη δεοντολογία ή τον ωφελιμισμό αλλά και τον ορθολογισμό

5.οι νέες τεχνολογίες[Τεχνητή Νοημοσύνη]προσφέρουν καινούργια μέσα αμερόληπτης κρίσης [από αντικειμενική μηχανή κι όχι από επηρεαζόμενα υποκείμενα]

Συνεπώς ακόμα κι αν ένας καλός νόμος επιτάσσει ,ακόμα κι αν η ευαίσθητη κοινή γνώμη συνταράσσει ,ακόμα κι αν η δίκοπη πολιτική εξουσία διατάσσει,ο δικαστής οφείλει να προτάσσει τη νομιμότητα,χωρίς αστερίσκους ή υπεκφυγές

Πώς όμως θα επιτελέσει την αποστολή του σ’ένα γενικευμένο κλίμα ανομίας κι αυθαιρεσίας,όπου ΟΛΟΙ ισχυρίζονται ότι ‘έχουν δίκιο’,αδιαφορώντας για το τί γράφει το Δίκαιο;

Αυτά επί της αρχής,διότι επί της ουσίας ‘τα πάντα επαφίενται στον πατριωτισμό αρχόντων κι αρχόμενων’