8η Μάρτη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, ημέρα μνήμης των αγώνων του κινήματος για τα δικαιώματα των γυναικών. 

Tο Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Κορίνθου στις 8 Μάρτη τιμά τους αγώνες των γυναικών για ίσα δικαιώματα και ισότιμη συμμετοχή σε όλους τους τομείς της κοινωνικής, οικονομικής, πολιτικής και πολιτιστικής ζωής. Αγώνες που ξεκίνησαν από το πεδίο της εργασίας και τη διεκδίκηση των εργασιακών δικαιωμάτων των γυναικών.
8 Μάρτη: Δεν είναι γιορτή, είναι η δική μας μέρα αγώνα

Δε γιορτάζουμε -διεκδικούμε. Δε δεχόμαστε ευχές -οργανώνουμε τον αγώνα μας μέσα από τα συνδικάτα. Η 8η Μάρτη δε χωράει σε ανθοδέσμες και «χρόνια πολλά».
Είναι η μέρα που θυμόμαστε ότι τίποτα δεν μας χαρίστηκε.
Είμαστε δίπλα σε κάθε γυναίκα που:
• Βλέπει τον μισθό της να είναι μικρότερος, παρόλο που κάνει την ίδια δουλειά.
• Σφίγγει τα δόντια στην παρενόχληση, γιατί φοβάται την απόλυση.
• Γυρίζει σπίτι και ξεκινάει μια «δεύτερη βάρδια» φροντίδας, που κανείς δε λογαριάζει.
Οι αριθμοί δε λένε ψέματα (αλλά η πραγματικότητα πονάει):
• 15% λιγότερα ένσημα και ευρώ στην τσέπη της γυναίκας στην Ελλάδα.
• 7 στις 10 επισφαλείς θέσεις εργασίας έχουν γυναικείο όνομα.
• Πάνω από 100 γυναίκες, που δεν είναι πια εδώ ή που γλίτωσαν την τελευταία στιγμή, από το χέρι κάποιου που νόμιζε ότι του ανήκουν.
Η πραγματικότητα δεν κρύβεται πίσω από λουλούδια. Στην Ελλάδα του 2026, η «διπλή εκμετάλλευση» δεν είναι θεωρία, είναι η καθημερινότητά μας. Οι γυναίκες εγκλωβίζονται στους χαμηλούς μισθούς, ενώ οι θέσεις ευθύνης παραμένουν «αντρικό κάστρο». Η σεξουαλική παρενόχληση παραμένει το «κοινό μυστικό» των εργασιακών χώρων, με τα σωματεία συχνά να κοιτάζουν την άλλη πλευρά.
Και το κράτος; Το κράτος θυμάται την «οικογενειακή γαλήνη», όταν θα έπρεπε να σώζει ζωές. Οι γυναικοκτονίες δεν είναι «στιγμιαία λάθη». Είναι το αποτέλεσμα ενός συστήματος που μαθαίνει στον άντρα να ελέγχει και στη γυναίκα να υπομένει.
Τι απαιτούμε εδώ και τώρα:
1. Ίση αμοιβή, τέρμα στα παραμύθια. Νομοθετική κατοχύρωση και πραγματικοί έλεγχοι παντού.
2. Μόνιμη δουλειά για όλες. Όχι στην ομηρία της μερικής απασχόλησης.
3. Δημόσιες δομές φροντίδας. Παιδικοί σταθμοί και φροντίδα ηλικιωμένων, για να μην πέφτουν όλα στις πλάτες μας.
4. Ασφάλεια στη δουλειά. Καμία γυναίκα μόνη απέναντι στον κάθε «ισχυρό» παρενοχλητή. Ανεξάρτητοι μηχανισμοί καταγγελίας τώρα.
5. Δίχτυ προστασίας για τη βία. Ξενώνες και νομική στήριξη σε κάθε πόλη, όχι μόνο στα λόγια.
6. Αξιοπρεπείς συντάξεις. Όχι στα 450 ευρώ μετά από μια ζωή μόχθου.
Ο αγώνας μας είναι ταξικός. Δεν μας αφορούν οι «ροζ» καμπάνιες των εταιρειών, που μας θυμούνται μια μέρα το χρόνο, για να μας πουλήσουν κραγιόν, ενώ τις υπόλοιπες 364 μας εξαντλούν. Δεν πιστεύουμε σε κυβερνήσεις, που μιλούν για ισότητα, ενώ διαλύουν τη δημόσια υγεία και τα εργασιακά μας δικαιώματα.
Οι εργαζόμενες γυναίκες δεν χρειάζονται συμπόνια. Χρειάζονται φωνή και εξουσία. Στα σωματεία, στις αποφάσεις, στους δρόμους.
Κρατάμε τις φωνές ψηλά και τις γροθιές σφιγμένες. Γιατί η ισότητα που γράφεται στα χαρτιά, πρέπει επιτέλους να γίνει η ζωή μας.
Φέτος στις 8 του Μάρτη στην παγκόσμια ημέρα της γυναίκας σας καλούμε να φανταστούμε και να οικοδομήσουμε έναν κόσμο ισότητας των φύλων. Ένα κόσμο χωρίς προκαταλήψεις, στερεότυπα και διακρίσεις. Ένα κόσμο δίκαιο ποικιλόμορφο, και χωρίς αποκλεισμούς. 
Καλούμε τα Σωματεία μέλη της δύναμης του Εργατικού Κέντρου να αναδείξουν με κάθε τρόπο την παγκόσμια μέρα των γυναικών και τα σύγχρονα αιτήματα της εργαζόμενης γυναίκας, οργανώνοντας συζητήσεις και Γενικές συνελεύσεις  σε όλους τους χώρους εργασίας.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
Για μια Κοινωνία Ισότητας και Κοινωνικής Δικαιοσύνης
Η γυναίκα δεν εορτάζεται — απελευθερώνεται.

                                                    Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ