Η αγαπημένη του κόρη του Λένα,ο Κωστής Χατζηδάκης εκ μέρους της Νέας Δημοκρατίας και ο δήμαρχος Κορινθίων Νίκος Σταυρέλης.

Μπορεί ο Νίκος Σταυρέλης να δηλώνει ΠΑΣΟΚ όμως η βαθιά εκτίμηση της οικογένειας Παπαληγούρα προς το πρόσωπό του ήταν αυτή που προέτρεψε την κόρη του Λένα να του ζητήσει να είναι ένας εκ των τριών εκφωνητών.

Η εκφώνηση επικήδειου λόγου στην κηδεία του Αναστάση Παπαληγούρα αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για τον ίδιο σε μια ιστορική στιγμή της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας.

Ο επικήδειος λόγος του Δημάρχου Κορινθίων:

Αγαπητέ και αξιοσέβαστε, Αναστάση Παπαληγούρα
Αγαπητά μέλη της οικογένειάς του
Κυρίες και κύριοι
Στέκομαι εδώ, μπροστά σας, με βαριά την ευθύνη που μου ανατέθηκε να αποχαιρετήσω τον Αναστάση Παπαληγούρα, για λογαριασμό της αγαπημένης του Κορινθίας, Ως Δήμαρχος ΚΟΡΙΝΘΙΩΝ. Να αποχαιρετήσω τον ευπατρίδη της πολιτικής και τον συγκροτημένο νομικό επιστήμονα.
Αλλά και τον βαθιά, καλλιεργημένο άνθρωπο, με εκείνη την ευρυμάθεια που δεν επιδεικνυόταν, αλλά φαινόταν όταν κουβέντιαζες μαζί του.
Που είχε χιούμορ και ένα χάρισμα, το οποίο δεν χρησιμοποιούσε για να εντυπωσιάσει, αλλά για να πείσει.
Και συνειδητοποιώ ότι αυτή είναι μία από τις στιγμές που τα λόγια μοιάζουν φτωχά. Όχι μόνο γιατί το αμετάκλητο του θανάτου, μάς γεμίζει με σιωπή. Αλλά γιατί η συνθήκη της αναχώρησης από τα εγκόσμια είναι αυτή ακριβώς που έρχεται να μας θυμίσει το μέτρο των πραγμάτων. Να μας αναγκάσει να σταθούμε για λίγο σκεπτικοί και να αναλογιστούμε τι μένει τελικά, όταν αποχαιρετάμε έναν άνθρωπο. Κι αυτό δεν είναι οι τίτλοι, ούτε τα αξιώματα. Αλλά το αποτύπωμα που αφήνει πίσω του.
Και το αποτύπωμα του Αναστάση Παπαληγούρα είναι βαθύ. Γιατί βαθύ ήταν και το πολιτικό του γονιδίωμα.
Γιός ενός από τους σημαντικότερους πολιτικούς της μεταπολεμικής Ελλάδας, του Παναγή Παπαληγούρα, μεγάλωσε σε έναν περιβάλλον όπου η πολιτική ήταν προσφορά και καθήκον. Υποχρέωση και ευθύνη.
Αυτή η προσφορά και το καθήκον, αυτή η υποχρέωση και η ευθύνη αποτυπώθηκαν σε όσα έκανες για την Κορινθία -και ειδικά για την πόλη μου την ιστορική Κόρινθο. Ασχολήθηκες με πολλά και σπουδαία για το Νομό Κορινθίας από το λιμάνι και το δικαστικό μέγαρο μέχρι τις υποδομές σε όλα τα χωριά.
Αυτό όμως που σου οφείλει η πόλη μου και όλη η πεδινή Κορινθία είναι πως από το 2009 «πίνει νερό στο όνομά σου» τυπικά και ουσιαστικά. Γιατί ήσουν αυτός που με διάταξη νόμου έλυσες το γόρδιο δεσμό των χρόνιων δικαστικών αγώνων, των εντάσεων και των αντιπαραθέσεων και άνοιξες διάπλατα το δρόμο το νερό της Στυμφαλίας να έλθει στην Κόρινθο. Χάρη στη δική σου υπογραφή και τη δική σου νομική επιμονή ξεδίψασε μια ολόκληρη πόλη. Αυτό δεν θα ξεχαστεί ποτέ καλέ μου φίλε από κανένα Κορίνθιο.
Ο Αναστάσης Παπαληγούρας αναγνώρισε πως το νερό δεν ήταν, απλώς, ένα έργο υποδομής. Ήταν δικαίωμα. Ήταν αξιοπρέπεια. Ήταν προοπτική για μια πόλη που διεκδικούσε το αυτονόητο.
Όμως Αναστάση οφείλω να ομολογήσω δημόσια ότι κατά την περίοδο της συνεργασίας μας εσύ από τα Υπουργεία Δικαιοσύνης και Ναυτιλίας και εγώ από την οκτάχρονη θέση του Προέδρου τότε του Δημοτικού Συμβουλίου Κορίνθου , πέραν της εξαιρετικής συνεργασίας μας , και πέραν από ιδεολογίες είχες καταφέρει να διαπιστώσω ένα σπουδαίο χάρισμά σου. Να κερδίζεις τον συνομιλητή σου με την μετριοπάθειά σου, την δημοκρατικότητά σου και τα επιχειρήματά σου. Αμοιβαίος και ειλικρινής αλληλοσεβασμός. Έβλεπες στον απέναντι όχι έναν αντίπαλο, αλλά έναν συνομιλητή με άλλη οπτική για το ίδιο καθήκον.
Εκείνα τα ολιγόλεπτα διαστήματα των συζητήσεών μας για διάφορα θέματα, όχι κατ’ ανάγκην για το τόπο μας που υπεραγαπούσες και αγωνιούσες, αλλά και για θέματα εθνικού ή διεθνούς ενδιαφέροντος, που με έκαναν να σε παρακολουθώ εκστασιασμένος.
Δεν θα ξεχάσω Αναστάση πόσο μπροστά έβλεπες το θέμα ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ, τότε που όλη η Ελλάδα ήταν στα κάγκελα με τις αθρόες εισροές μεταναστών στο Αιγαίο. Μου έλεγες χαρακτηριστικά «Πρόεδρε πρώτα είναι οι άνθρωποι και μετά όλα τα άλλα».
Πως να ξεχάσουμε Αναστάση την καινοτόμα για τα δεδομένα της εποχής νομοθετική πρωτοβουλία σου ως Υπουργός Δικαιοσύνης να φέρεις στη Βουλή και να ψηφιστεί ο πρώτος ειδικός νόμος στην Ελλάδα για την ενδοοικογενειακή βία, αναγνωρίζοντάς την ως ξεχωριστό και σοβαρό κοινωνικό φαινόμενο. Εκείνη η νομοθετική τομή δεν ήταν τεχνική λεπτομέρεια.
Ήταν η πρώτη φορά που η πολιτεία έδωσε ένα συγκροτημένο νομικό «λεξιλόγιο» και συγκεκριμένες διαδικασίες για πράξεις βίας μέσα στην οικογένεια, μεταφέροντας το ζήτημα από τη σιωπή της ιδιωτικότητας, στο πεδίο της κρατικής προστασίας. Ήταν πράξη ευθύνης. Ήταν μια έμπρακτη στήριξη σε γυναίκες, που μέχρι τότε έμεναν σιωπηλές και απροστάτευτες.
Στην προσωπική σου ζωή υπήρξες το ίδιο συνεπής με τις πολιτικές αρχές σου. Ως πατέρας έδωσε στο μονάκριβο παιδί σου το πιο πολύτιμο δώρο: την ελευθερία να χαράξει τον δικό του δρόμο. Και στάθηκες δίπλα του, όχι για να το κατευθύνεις, αλλά για να το στηρίξεις, με εμπιστοσύνη, διακριτικότητα και αγάπη. Τι περηφάνεια και τι ευτυχία για τον πατέρα, τι ανάσα για το παιδί!
Σήμερα σε αποχαιρετώ και σε αποχαιρετούμε ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΟΡΙΝΘΙΟΙ με θλίψη, αλλά και με ευγνωμοσύνη. Για το έργο σου. Για τον λόγο σου. Για το παράδειγμά σου. Όλοι εμείς Αναστάση πίνουμε και θα πίνουμε ΝΕΡΟ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ.
Σε μια εποχή που συχνά μπερδεύουμε τη δύναμη με τον θόρυβο, ο Αναστάσης Παπαληγούρας μάς δίδαξε ότι η πραγματική δύναμη βρίσκεται στο μέτρο. Στη συνέπεια. Στην καθαρότητα της στάσης.
Καλό σου ταξίδι, Αναστάση.
Η Κόρινθος και η Κορινθία δεν θα σε θυμούνται μόνο ως πολιτικό. Θα σε θυμούνται ως έναν άνθρωπο που τίμησε τον δημόσιο βίο. Και αυτό είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη.
Αιωνία σου η μνήμη.