Χθες είχα τη χαρά να επισκεφθώ το 4ο Γυμνάσιο Κορίνθου και να συναντήσω μαθητές και εκπαιδευτικούς που με εντυπωσίασαν με τις δράσεις τους.

Αρχικά, μαθητές μου παρουσίασαν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στη γειτονία τους, αλλά και στο σχολείο τους. Έλλειψη θέσεων ΑμεΑ, παράνομα παρκαρίσματα, ξεβαμμένες διαβάσεις και ελλιπή οδοσήμανση. Τους απάντησα κάτι πολύ απλό, που για εμένα αποτελεί πεποίθηση ζωής, ότι μου αρέσει να λέω την αλήθεια.

Συζητήσαμε λοιπόν για όλα εκείνα που ο Δήμος μπορεί να ανταποκριθεί άμεσα, όπως οι πινακίδες και το βάψιμο των διαβάσεων, αλλά και για ζητήματα που δεν άπτονται των αρμοδιοτήτων μας, όπως τα παράνομα παρκαρίσματα, λόγω της απουσίας της Δημοτικής Αστυνομίας.

Στη συνέχεια γνώρισα τα παιδιά της ομάδας διαμεσολάβησης του σχολείου. Ένα θεσμό που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν γνώριζα, αλλά εντυπωσιάστηκα όταν έμαθα περί τίνος πρόκειται. Η ομάδα διαμεσολάβησης λειτουργεί για τέταρτη συνεχή χρονιά στο σχολείο, με σκοπό να επιλύονται ειρηνικά οι διαφορές μεταξύ των μαθητών μειώνοντας με αυτό τον τρόπο τα φαινόμενα bullying. Ομολογώ ότι συγκινήθηκα από την υπευθυνότητα και την ενσυναίσθησή τους.

Τέλος, ενημερώθηκα για τις δράσεις που υλοποιούνται με τη συμμετοχή κοινωνιολόγων και ψυχολόγων, μέσα από ειδικά σενάρια και συζητήσεις που έχουν στόχο την πρόληψη και αντιμετώπιση του σχολικού εκφοβισμού.

Όλα αυτά γίνονται με πρωτοβουλία του Γυμνασιάρχη και φίλου μου Μάριου Γεωργιάδη, ο οποίος δεν μένει στα στενά όρια της θέσης του, αλλά ως πραγματικός παιδαγωγός προσφέρει πολλά όχι μόνο στο σχολείο αλλά και στην ευρύτερη κοινωνία του Συνοικισμού.

Φεύγοντας από το σχολείο, ένιωσα αισιοδοξία αλλά και ευθύνη. Αισιοδοξία γιατί είδα νέα παιδιά να σκέφτονται, να συζητούν και να αναζητούν λύσεις. Ευθύνη γιατί κάθε μέρα πρέπει να στηρίζουμε αυτά τα παιδία παρέχοντας τα εφόδια, ώστε να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μέλλον.