Ο τόπος, ο άνθρωπος και το έδαφος

Ήταν τα δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών της ΕΛΣΤΑΤ, και όχι μόνο. Χαίρομαι που μερικοί φίλοι τα ανήρτησαν και με παρακίνησαν να γράψω δυο λόγια. Αν και, τελικά, δεν είναι δυο λόγια. Είναι ένα μεγάλο κείμενο για τον τόπο, τον άνθρωπο και το έδαφος. Για τη σχέση μας με τη γη, την παραγωγή, την ιστορία και την ταυτότητά μας.

Έχουμε πει πολλές φορές,η Ελλάδα, λόγω της ιστορίας, της γεωγραφίας, του κλίματος και της κοινωνικής της συγκρότησης, διαθέτει μια μοναδικότητα που οφείλουμε να προστατεύσουμε και να καλλιεργήσουμε. Όχι ως μουσειακό κατάλοιπο, αλλά ως ζωντανό κεφάλαιο για το μέλλον.

Ίσως χρειάζεται πρώτα απ’ όλα να επιστρέψουμε σε ορισμένες λέξεις και στις αξίες που μας εκφράζουν.

Στην «Αγροφιλία», όπως την ανέδειξε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης.

Στην αρμονία ανάμεσα στην πόλη και την ύπαιθρο.

Στην ευτοπία της υπάιθρου, τα παραγωγικά συστήματα, τους τοπικούς πολιτισμούς, τις γεύσεις και την κατοικία.

Να ξεφύγουμε από τη λογική ενός μικροελλαδικού γαστρονομικού κρατισμού, που συχνά περιορίζει τον πλούτο των τόπων μας σε γιορτές προϊόντων, εκδηλώσεις προβολής και ευκαιριακές χρηματοδοτήσεις. Να περάσουμε από τη γαστρονομία της βιτρίνας στην οικονομία της παραγωγής. Γιατί η γαστρονομία δεν αρχίζει στο πιάτο. Αρχίζει από το έδαφος, τον παραγωγό, τη γνώση και την ιστορία κάθε τόπου.

Να ξεφύγουμε όμως και από την ξύλινη, μονότονη επανάληψη του πολιτικού προσωπικού περί ανάπτυξης.

Γιατί η διαρκής επίκληση του πρωτογενούς, του δευτερογενούς και του τριτογενούς τομέα, χωρίς σχέδιο και συγκεκριμένες προτάσεις, δεν οδηγεί πουθενά. Χρειάζονται γνώση, συνεργασίες και παραγωγικές διασυνδέσεις.

Διαφορετικά, οι ψευδό- διακηρύξεις αποκαλύπτουν μια διανοητική καθυστέρηση του πολιτικού μας συστήματος, που αποτυπώνεται και στα προγράμματα των κομμάτων για την αγροτική αναγέννηση της χώρας.

Η ανάπτυξη είναι σχέδιο με ανθρώπους, πόρους, στόχους και προορισμό.

Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση της Κορινθίας: στους έξι δήμους, στα δημοτικά συμβούλια και στους ανθρώπους της παραγωγής.

Πιστεύω ότι είναι καιρός να φύγουμε από τη λογική της «δημοκρατίας των εργολάβων», τις φιέστες, των εγκαινίων και των φωτογραφιών, και να περάσουμε στον σχεδιασμό της παραγωγικής ανασυγκρότησης.

Στην κορινθιακή αυτοδιοίκηση και αναφέρομαι στο σύνολο, υπάρχουν άνθρωποι με γνώσεις και ικανότητες να αναλάβουν αυτή την πρωτοβουλία, μαζί με τους Κορίνθιους παραγωγούς, τους νέους αγρότες, τους γεωπόνους, τους συνεταιρισμούς, τους ανθρώπους της μεταποίησης και της επιστημονικής κοινότητας.

Η προστασία της κορινθιακής γης, η ανάδειξη των προϊόντων της και η «καλλιέργεια» του εθελοντισμού ως συλλογικής αναπτυξιακής συμμετοχής είναι υπόθεση όλων μας.

Ας είμαστε λοιπόν οι πρώτοι στην Ελλάδα που θα καταθέσουμε, με πρωτοβουλία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ένα συνολικό διαδημοτικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης και αναγέννησης της υπαίθρου. Ένα σχέδιο με στόχους, χρονοδιάγραμμα και συνέχεια πέρα από τις δημοτικές θητείες.

Γιατί η Κορινθία δεν έχει ανάγκη μόνο από περισσότερα έργα. Έχει ανάγκη από περισσότερη παραγωγή, γνώση και συνεργασία.

Ας κάνουμε την Κορινθία τόπο αναφοράς για την αγροτική αναγέννηση της ελληνικής περιφέρειας.

Γιατί η επισιτιστική ανασφάλεια, η αγροτική αναγέννηση είναι και ευθύνη των έξι δήμων στο νομό μας.

Είμαι σίγουρος ότι πολλοί αιρετοί διάβασαν τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το 2025, το 7,5% του ελληνικού πληθυσμού αντιμετωπίζει μέτρια ή σοβαρή επισιτιστική ανασφάλεια. Πίσω από αυτό το ποσοστό βρίσκονται άνθρωποι και οικογένειες που δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν επαρκή και ποιοτική διατροφή.

Δεν είναι απλώς ένας ακόμη κοινωνικός δείκτης. Είναι ένα πρόβλημα που μας υποχρεώνει να ξαναδούμε το παραγωγικό μοντέλο της χώρας, την πρόσβαση των πολιτών στα τρόφιμα, την επάρκεια της εγχώριας παραγωγής και την εξάρτησή μας από τις εισαγωγές.

Η επισιτιστική ανασφάλεια δεν ταυτίζεται με την ανεπάρκεια της εγχώριας παραγωγής.

Η πρώτη συνδέεται κυρίως με τη δυνατότητα των νοικοκυριών να εξασφαλίζουν τροφή.

Η δεύτερη αφορά την παραγωγική ικανότητα και την ανθεκτικότητα της χώρας. Είναι όμως δύο ζητήματα που συναντώνται στο μεγάλο ερώτημα της διατροφικής ασφάλειας.

Η διατροφική επάρκεια μιας χώρας δεν είναι μόνο οικονομικό ζήτημα. Είναι ζήτημα κοινωνικής συνοχής, παραγωγικής ανεξαρτησίας και εθνικής ασφάλειας. Γι’ αυτό η συζήτηση για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας είναι επιβεβλημένη.